Yerlərin, göylərin və ikisi arasındakıların Rəbbi, onları yaradan və idarə edən, kainatdakı nizamın tək sahibidir. Dünya və axirətdə hökmran olan, heç bir işi təsadüfə buraxmayan, qaranlıqlardan nura çıxaran, Peyğəmbərlər və vəhylər göndərən, diləyəni hidayətə çatdıran, diləyəni dəlalətə salan yeganə ilahdır. Canlı və cansız bütün varlıqları yaradan, onlar içərisində də insanları məxluqatın ən şərəflisi olaraq yaradandır. Yaratmaqla qalmayıb yaşadan, öldürən, dirildən, hesaba çəkəndir...

Hz. Ömərin xilafətə gəlişi Hz. Əbu Bəkirinkindən fərqli olmuşdur. Belə ki, Əbu Bəkirin xilafətə gəlişi bir seçim üzrə olmuşdur. Daha öncəki bölümlərdə də qeyd etdiyimiz kimi xilafətə namizəd olan bir neçə nəfər var idi; lakin nəticədə Əbu Bəkir seçilmişdi. Hz. Ömərin xilafətində isə seçim olmamış, o, bu vəzifəyə təyin edilmişdi.

Yerlərin, göylərin və ikisi arasındakıların Rəbbi, onları yaradan və idarə edən, kainatdakı nizamın tək sahibidir. Dünya və axirətdə hökmran olan, heç bir işi təsadüfə buraxmayan, qaranlıqlardan nura çıxaran, Peyğəmbərlər və vəhylər göndərən, diləyəni hidayətə çatdıran, diləyəni dəlalətə salan yeganə ilahdır. Canlı və cansız bütün varlıqları yaradan, onlar içərisində də insanları məxluqatın ən şərəflisi olaraq yaradandır. Yaratmaqla qalmayıb yaşadan, öldürən, dirildən, hesaba çəkəndir...

Hz. Ömərin xilafətə gəlişi Hz. Əbu Bəkirinkindən fərqli olmuşdur. Belə ki, Əbu Bəkirin xilafətə gəlişi bir seçim üzrə olmuşdur. Daha öncəki bölümlərdə də qeyd etdiyimiz kimi xilafətə namizəd olan bir neçə nəfər var idi; lakin nəticədə Əbu Bəkir seçilmişdi. Hz. Ömərin xilafətində isə seçim olmamış, o, bu vəzifəyə təyin edilmişdi.

Gələn heç nə yoxdur. Dünyaya gəlməyimiz belə ana bətnindən gedişimizlə başlayır. Hətta alimlər subut ediblər ki, hər gün neçə hüceyrəmiz gedir – bitir, tükənir, ölür. Və gedən heç bir şey izsiz deyil. Gedirsə, deməli haradasa yığılır, harasa çatır, haradasa dayanır, harasa gəlir və təkrar yola davam edir.

Üzüldüyümüz zaman Allahın ən böyük olduğunu xatırlayıb təsəlli tapırıq. Ondan ayrı bir səadət və fəlakət təsəvvür etmədiyimiz üçün səfa halında da, cəfa halında da “Allahu Əkbər!” deyirik. Təəccüb etdiyimiz zaman əslində bizi çaşdıran şeyin Allah üçün çox bəsit, adi bir şey olduğunu növbəti dəfə xatırlayırıq.

Rəsulullahın vəfatından sonra İslamı doğru anlamayan bir qrup müsəlmanlar irtidad etdilər; yəni İslam əsaslarına inanmadıqlarını elan etdilər. İslamda mürtədin, yəni dindən çıxanın cəzası ölüm olduğundan Əbu Bəkir bu insanların üzərlərinə ordular göndərərək onları cəzalandırdı. Bu ordunu göndərmədən öncə onları xəbərdar etmək, yenidən İslama dəvət etmək üçün onlara məktublar göndərdi.

“Vallahi, Allah mənə zövcə olaraq ondan daha xeyirlisini vermədi. İnsanlar məni inkar etdikdə o, mənə inandı, insanlar məni yalanladığında o məni təsdiqlədi, insanlar məni məhrum buraxdığında o malı ilə mənə yardım etdi. Allah digər xanımlarımdan deyil, yalnız ondan mənə uşaqlar nəsib etdi.”

Tövhidi anlamaq üçün İxlas surəsinin ehtiva etdiyi mesajı anlamaq lazımdır. Tövhid şirkdən təmizlənmədən anlaşılmaz. “La” deyilmədən "illallah" demək doğru deyil. Ona görə kəlməy-i tövhidin ilk kəlməsi “la”dir. Yəni başqa bir ilahi inkar etmək, Allahı tək və eşsiz görmək. Onu Əhəd, Saməd olaraq tanımaq və Ona heç bir şəkildə şərik qoşmamaq. İmanımızı ixlasla bütünləşdirək ki, ixlaslı iman edə bilək.

Sevgi ağıl işi deyil, qəlb işidir. Hər sevgi belədir; çünki sevginin əsas qaynağı ağıl deyil, qəlbdir. Modern dünyanın müsəlmanları olaraq bizlər təəsüflər olsun ki, bəzən bunu unuduruq. Hər şeyi qəlbimiz ilə sevərkən iş Allaha və Rəsuluna gəlincə ən böyük "ağıl sahibi" oluruq, bu məsələni ağlımıza həvalə etmək istəyirik. Unutmamalıyıq ki, insan ağlı ilə anlayar, tanıyar; lakin ürəyi ilə sevər.